نوشته

عشقی که منو دوست نداره

 ای رهگذران گوش

       

          آشفته دلی هست در این خلوت خاموش

                          

                  او زاده غم بود ز غم های جهان گشت فراموش...

 

خواب ناز بودم شبي...

ديدم کسي در مي زند...

در را گشودم روي او ...

 ديدم غم است در مي زند...

اي دوستان بي وفا...

از غم بياموزيد وفا...

غم با همه بيگانگي...

هر شب به من سر مي زند

به دیدارم اگر می آیی                                                           

بیا به انتهای جاده عشق

به آنجا که آشیانه آخرین کبوتران عاشق است .

به نقطه ای که شمس طلوع می کند .

 و به آن مرزی که خورشید غروب می کند.

 و راهی که به انتهای جاده نزدیک است .

  آماده سفرشو و پا در جا ده ی عشق  بگزار .

سفر به شهری که سکوت فریاد جدایی است.

و مقصد انتهائی بی معنا .

وکبوتران غریبانه می گریند .

و در انتظار مقصدی به نام رهائی ، حسرت می کشند .

انتها ؟

کی درپس لحظه های مرگ بدوم وبه انتهای راه نرسیده

 برگردم  ؟ 

  چراغ های رابطه خاموشند و جاده تاریک وناتمام .

  فریاد پشت سکوت دست وپا میزند.

  فریاد خوب میداند که اگر خودش باشد هزاران فریاد

 سکوتش میکنند.

 فریاد تلاشی شفاف میکند ولی باز مثل تمام همیشه های

 سنگین حسرت می ماند و جاده ای  بی انتها ...

مسافر شهر غمی

غریبی مثل خودمی

بد نــــــيست اگر کمي به هم فکر کنيــــــــم
در بحبوحه خنده به غم فکر کنيم
بد نــــــــيست اگرخانه ما سيماني اســـــــــت
به خشت و گل و نفوذ نم فکر کنيم
هر وقت زيادمان دلي ميشکـــــــــــــــــند
بد نــــــــيست که يک لحظه به هم فکر کنيم
من عاشق و تو هر که در اين عصر غريب
بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم

این هم آخر کار........

چه دردیست در میان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی شعری سرودن ولی لب های خود همواره بستن

چه دردیست در میان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن

به رسم دوستی دستی فشردن ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش ولی در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن ولی بر دل امید خانه بستن

به من هر دم نوای دل زند بانگ چه خوش باشد از این غم خانه رستن

چه دردیست در میان جمع بودن اما در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد

 نمي خواهم بدانم

 كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت

 ولي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم

 سوتكي سازند

 گلويم سوتكي باشد به دست طفلكي

 گستاخ و بازيگوش

 و او يكريز پي در پي

 دم گرم خودش را بر گلويم

 سخت بفشارد

 و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

 بدين سان بشكند دائم سكوت مرگبارم را!

سلام دوستان

من حدیثه صاحب این وبلاگ هستم . خواستم از شما عزیزان بابت

 دیدن وبلاگ این حقیر تشکر کنم .ممنون از نظرات سازندتون.

  خوشحال میشم اگه به پیوندهای پیشین هم سری بزنین.

باتشکر:ستاره ی خاموش ((حدیثه ))

               سری گریه کند وقت وداع !

  سر من وقت وداع ، 

                   گوشه ی دیوار گریست !.....

 ماهی دل خسته منم بی کسم و بی هم نفس

خونه من تنگه ولی فرقی نداره با قفس

تو خونه ی خالی من مرده هوای زندگی

دیگه نفس های منم گرفته بوی کهنگی

کی حرفاما گوش می کنه حرف من خسته گنگ

نشسته احساس سکوت رو تن بی حرارتم

یه روز رها بودم ولی مرده دیگه جسارتم

تموم لحظه های من ساکت و تکراری شده

تو رگهای خشک تنم غصه و غم جاری شده

همه بریدن از من و فقط  تویی که با منی

بیا بیا بی هدفم میون قفل آهنی

                  

می زنم هر نفس از دست فراقت فریاد